[SF] Lonely Freedom (YBGD)
posted on 19 Oct 2010 21:37 by midnightgirl in Fiction[SF] Lonely Freedom
Couple: YBGD
Rate: PG -13
Genre: Boy Love, Romantic (มั้ง)
สายฝนพร่างพรมในยามค่ำคืน ....บนฟ้าไม่มีดาวให้ดูเล่นสักดวง....ร่างโปร่งบางรีบสาวเท้าหลบเข้าที่พัก หลังจากน้ำฝนเย็นเฉียบตกมากระทบใบหน้า...
ฝนตก อากาศเย็น ๆ ยามดึกสงัดแบบนี้ ให้บรรยากาศของหนังสยองขวัญชะมัด...
ตอนนี้ทุกคนอยู่ในช่วงพัก....กลับบ้านไปพักผ่อน หาครอบครัว..
....แล้วเขามาทำอะไรอยู่นี่ฟระ -*-
คำตอบก็คือ....ทำงาน....เพื่อให้ลืมไอ่เพื่อนบางคนที่หนีไปเที่ยวคนเดียว....
คิดแล้วเจ็บใจชะมัด...ไอ้บ้ายองเบ
นึกถึงหน้ามันวันที่จะไปพักร้อนแล้วยังเจ็บใจไม่หาย....โห้ยยย มันจะมีความสุขอะไรขนานนั้น ตัวเองเล่นคอนเสิร์ตเสร็จก็ลั้นลาติดปีกหนีไปเที่ยวเลย...เขาติดงานแค่สามสี่วันบอกให้รอหน่อย...ก็ไม่รอ....
ซึ้งเลยอะ... ควอนจียงซึ้ง...
“จียงอา~....ฉันได้พักห้าวัน...แต่นายติดงานสี่วัน....แล้วจะให้ฉันรอยังไงอ้ะ....แต่...ถ้าจะให้รอ....... ก็ได้นะ....เที่ยววันนึง..............ก็ยังดี” พูดเสร็จก็ทำหน้าหมาหงอยคอตกหูตูบ....
ทุกคนตั้งแต่พี่ยาง พี่เท็ดดี้ พี่ช้อย37 พี่ชอน พี่ดองอุก พี่ท็อป หรือแม้แต่ซึงริแดซองน้องรัก ยังมองเขาด้วยสายตาประณามว่าเขาจะต้องเป็นคนเห็นแก่ตัวมาก ๆ ที่จะให้ยองเบรอ........
ใช่ซรี๊......เขาผิดตลอดอะ....ทำตัวไม่มีเหตุผล.........
ยองเบน่ะถูกตลอด...ทำอะไรก็มีเหตุผล.....
ก็เลยต้องปล่อยยองเบไปเที่ยวคนเดียว....ฮึ....
จะไม่ว่าอะไรเลยนะ ถ้ายองเบมันจะทำหน้าเสียใจนิด ๆ เศร้าหน่อย ๆ ที่เขาไปด้วยไม่ได้....
แต่นี่หน้าบานสามกลีบสิบหกดอก....หลั่นล้าเก็บข้าวของอย่างเบิกบาน....
ได้ยินแว่ว ๆ มันพูดกับพี่ท็อปด้วยอะ ว่าเหมือนได้ปลดปล่อยสู่อิสรเสรี...
เหมือนนกที่ถูกขังได้บินสู่ท้องฟ้า...
เหมือนปลากระดี่ได้ลงน้ำ....
เหมือนสามีได้หนีเมียเที่ยวหลังจากแต่งงานมาสิบปี.....
แล้วก็หัวเราะกันยกใหญ่........
เว้ยยยยยยยยยย
นี่เขาไม่เคยรู้เลยนะเนี่ยว่าตลอดมายองเบมันรู้สึกเหมือนติดคุกขนาดนี้....
เบื่อมากซินะ...
..เบื่อกันแล้วซิ่
หลังจากวันที่ยองเบไป..... เขาก็นั่งหมกตัวในห้องอัด.....ทำมันแต่งาน งาน งาน เพื่อให้ลืมความหงุดหงิดทั้งหลาย....
มันหมดสมัยที่เขาจะเข้าผับ ดื่มเหล้าให้เมาเพื่อลืมความเจ็บปวดแล้ว....
จริง ๆ เขาเพิ่งค้นพบมาไม่นานมานี้เองว่าเมื่อหงุดหงิด ว้าวุ่น ไม่สบายใจ....ให้มุ่งหน้าเข้าห้องอัด ทำเพลง
มันจะเหมือนกับการเพ่งสมาธิไปที่สิ่งหนึ่ง เพื่อให้ลืมเรื่องไม่สบายใจได้.....
แต่วันนี้กลับเข้าบ้าน ก็ไม่เจอใครอีกแล้ว.....
เมื่อมาอยู่คนเดียว...เขาถึงรู้ตัวว่าเหงาชะมัด....พอไม่ทำงานแล้วความรู้สึกเดิม ๆ ก็กลับเข้ามาอีก.....
คอนเสิร์ทเดี่ยวของยองเบ..ไม่มีเขาควอนจียงบนเวทีได้ยังไง...
นั่นก็น้อยใจไปทีแล้ว
แต่ก็ไม่อยากพูดอะไร เพราะเชื่อการตัดสินใจของยองเบว่าต้องมีเหตุผล.....
การที่ยองเบอยากไปเที่ยวคนเดียว...ก็คงต้องมีเหตุผล
มีเขาคนเดียวสินะที่ทำตัวเป็นเด็กไม่มีเหตุผล -*-
....โว้ยยยยย ....ไม่รู้ว่าจะหงุดหงิดเหวี่ยงไปเรื่อยดี หรือร้องไห้ดี...ความรู้สึกมันสับสนไปหมด
แล้วคืนนี้ทำไมบรรยากาศที่คอนโดฯ มันดูน่ากลัวอย่างนี้ฟระ...
ฝนตก ฟ้าร้อง ทางเดินเงียบสงัด วังเวงชอบกล.....
จียงเปิดประตูห้องเข้าไป ตั้งใจว่าจะรีบอาบน้ำแล้วเข้านอนคลุมโปงเสียเลยดีกว่า.....
แต่.....
เหมือนมีสิ่งผิดปกติในห้อง.....
ผ้าที่ตากไว้ถูกเก็บมาพับเรียบร้อย
แก้วนมที่วางทิ้งไว้ในอ่างล้างจานถูกล้างคว่ำไว้
รองเท้าถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ
ที่เขี่ยบุหรี่ถูกเอาไปเทขี้เถ้าออกแล้วล้างสะอาด
อา....คงเป็นพี่แม่บ้านคงเข้ามาทำความสะอาดซินะ....
แล้ว.......
ที่กองผ้านวมบนเตียงเขานั่น....
ผ้าปูลายทอมกับลอร่านอนเคียงข้างกัน....ทำไมมันดูนูน ๆ กลม ๆ ขึ้นมาฟระ
หรือทอมจะทำลอร่าท้องแล้ว......โอวโน้วววววว....-*-
เมื่อเปิดไฟขึ้นจึงเห็นว่าไอ่ก้อนกลม ๆ ที่เห็นคือสิ่งมีชีวิตสามตัวที่ถือสิทธิ์มานอนบนเตียงเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต....
ไอ่เพื่อนตัวล่ำทงยองเบนอนหลับตาพริ้ม ข้างซ้ายกอดกาโฮ ข้างขวาน้องบอสซึ......
ฮึ.....กลับมาได้แล้วเหรอ
จียงเดินเข้าไปมองหน้าใกล้ ๆ .....หลับสบายเชียวนะ....-*-
“ตื่น ตื่น....ตื่น.....ตื่นโว้ยยยย...บอกให้ตื่น ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”
“โอ้ย จียง ...เบา ...เบา...อ๊า...เจ็บน้า~” ยองเบโอดครวญหลังจากที่โดนเพื่อนตัวบางเขย่าตัวแรง ๆ
จียงยังหน้าหงิก.....แค่นี้ทำเป็นเจ็บ....มารยาละไม่ว่า...ชริ!
“จียง....เบา ๆ ซิ่...เดี๋ยวลูกตื่น” ยองเบทำปากจุ๊ ๆ ชี้ไปที่บอสกับกาโฮที่บิดตัวอย่างงอแงขึ้นมามองเล็กน้อยแล้วทำท่าจะนอนหลับต่อ
“ไม่เบา... ไม่สนแล้วโว้ย...กลับห้องไปเลย ...ไป ชิ่ว ๆ ....ใครใช้ให้มานอนบนเตียงฉัน....น้ำก็ไม่อาบ....เหม็น...สกปรก!” จียงได้ทีใส่เป็นชุด จับผ้านวมสะบัด ๆ .... แต่ยองเบก็ยังคงยึดเอาไว้แน่น พร้อมกับตระกองกอดลูกน้อยสองตัวไว้ไม่ยอมลุกง่าย ๆ
“ใจร้าย....กลับบ้านมาหาแล้ว..ยังจะไล่ให้ไปที่อื่นอีก...”
“ใครใช้ให้กลับมาอะ....อยากไปไหนก็ไปซิ่.... ได้ไปเที่ยว’คนเดียว’ มา...คงสนุกสินะ..”
“ทีนายก็ยังเคยไปเที่ยวกับซึงโฮ กับพี่จีอึน คนเดียวเหมือนกัน”
อู๊บสส์ ....ได้ข่าวว่ามาง้อจียงนะ....ยังกล้าย้อน
นั่นมันไปเที่ยวที่ไหนกัน....มันเป็นการทำงาน...ไปศึกษาเทรนด์.... ไปช็อปปิ้งเพื่อเลือกเสื้อผ้าเข้าบริษัทโว้ยย....
(ส่วนที่เข้าตู้เสื้อผ้าตัวเองนี่มันผลพลอยได้ต่างหาก)
ทำผิดแล้วยังจะมากวนตรีนอีกนะ.. -*-
โกรธเว้ยโกรธ ไม่ไหวจะเคลียร์แล้ว ไม่อยากเห็นหน้ามันแล้วอ้ะ
“ยองเบ...นายกลับบ้านไปเลยไป!...นี่ฉันพูดจริงนะไม่ได้ล้อเล่น”
“บอส...กาโฮ....มามี๊ใจร้ายจังเลยอะ.... มามี๊ไล่แล้วแล้วคืนนี้ปะป๊ากับเด็ก ๆ จะนอนที่ไหนกันดี....” พูดเสร็จก็ทำหน้าเศร้าหูตก...อย่านึกนะว่าจียงจะใจอ่อนด้วยมารยาพื้น ๆ เบ ๆ แบบนี้
“ใครมามี๊?!.....ไอ่บ้า.....ทิ้งบอสกับกาโฮไว้นี่แหล่ะ...แล้วนายก็ไปซะ....ไปเลยชิ่ว ๆ ......”
มามี๊ ปะป๊าบ้าบออะไรของยองเบก็ไม่รู้
....รู้แต่ว่าทำให้แก้มจียงขึ้นสีระเรื่อจนต้องหันหน้าหนี
กลัวไอ้ปะป๊าบ้าจะเห็น
“ไปเที่ยวไม่เห็นสนุกตรงไหนเลย....รู้งี้ไม่ไปดีกว่า”
ยองเบพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรื่อย ๆ จนเหมือนไม่ใส่ใจ....แต่จียงน่าจะรู้ว่าที่เขาพูดน่ะ จริงทุกคำ....
ยังไงดีล่ะ....ไปเที่ยวคนเดียว......ว่ากันที่จริง วันสองวันแรกที่ไปเที่ยวโดยไม่มีจียงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี....
ความรู้สึกมันตื่นเต้น ตื่นตาตื่นใจยังไงก็บอกไม่ถูก...
เหมือนได้รับอิสรเสรี...อยากเอาแต่ใจตัวเองยังไงก็ได้...กินอะไรก็ได้....นอนเมื่อไรตื่นเมื่อไรก็ได้ อยากเดินไปที่ไหน ทำอะไร ตามใจตัวเองได้ตลอด....
หรืออาจจะแอบเหล่สาวนิดนึงได้ด้วย...คุ ๆ ๆ
แต่พอผ่านไปสองวันก็เริ่มเบื่อ.......
ชีวิตเหมือนโนพ้อยท์ ไร้จุดหมาย.....
นับถอยหลังรอวันกลับบ้าน.......
มาเที่ยวแล้วไง...อิสรภาพ ...แค่นี้เหรอ.....มันไม่สนุกอย่างที่คิดแฮะ
เหมือนมันขาดอะไรไปจริง ๆ ...
อะไรบางอย่างที่มีความหมายต่อชีวิตเขา
หรือเขาถูกจียงควบคุมจนเคยตัวแล้ววะเนี่ย.... =*=
ขาดเสียงแง๊ว ๆ ข้าง ๆ หูให้คอยเอาใจแล้วมันโหวง ๆ พิลึก....จริง ๆ นะ
แต่จะให้รีบแจ้นกลับมาเลย ก็สงสารพี่โบรัมที่ไปด้วยกัน.... พี่เขาจะได้พักผ่อนบ้าง.....
แล้วคนอื่นจะได้นินทาเขาตายเลยว่าหนีมาเที่ยวได้สองวันขอกลับบ้านไปหาจียง.... >/////<
ก็ทนอยู่จนครบ แล้วก็รีบกลับมาหาเนี่ย.....
แต่จียงยังงอนอยู่สินะ
“จียงอา....กลับมาหาแล้วนะ....ไปเที่ยวไม่สนุกเลย...คิดถึงจะแย่...ทำไมไม่รับโทรศัพท์...เมสเสจมาก็ไม่ตอบ ”
“…………..”
“จียง~……..จียงงิ......ขอโทษที่หนีไปเที่ยวคนเดียว.....นะ....”
“……………”
อย่าเงียบซิ่จียง....ให้จียงอาละวาดพ่นไฟใส่ยังดีกว่าเงียบแบบนี้.....
ยองเบเอื้อมมือไปดึงมือจียงให้มานั่งที่เตียง.....อย่านึกว่าจะยอมง่าย ๆ ...แต่จียงสู้แรงยองเบได้ที่ไหนกัน.....ขัดขืนพอเป็นพิธีแล้วก็ต้องนั่งแปะลงบนเตียง........เกือบทับกาโฮที่นอนอยู่แน่ะ....
ยองเบได้โอกาสจึงดึงคนตัวบางมากอดไว้จากทางด้านหลัง....คางสากไปด้วยหนวดเคราบาง ๆ วางแปะลงที่บ่า....
ทำเสียงงุ๊งงิ๊ง ๆ ๆ ข้างหูอยู่ได้ น่ารำคาญชะมัด
จียงเอื้อมมือมาผลักหน้ามันออกมันก็ไม่ยอม กลับกอดแน่นขึ้นอีก >//////<
จียงเอื้อมมือมาผลักหน้ามันออกมันก็ไม่ยอม กลับกอดแน่นขึ้นอีก >//////<
ไอ้บ้าจียง...จะใจอ่อนง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้นะเว้ย....คิดไว้ซิ่ คิดไว้....ความเลวร้ายที่ทงยองเบทำไว้มีอะไรบ้าง...มากมายก่ายกอง....ตัวเองไปเที่ยวลั้นลา....แล้วทิ้งให้เขาอยู่คนเดียว น้อยใจคนเดียว คอนเสิร์ตก็ไม่ให้ขึ้น...ไปเที่ยวมาของฝากก็ไม่มี......บลา บลา บลา......(คิดความเลวร้ายของยองเบออกเท่านี้จริง ๆ )
จะใจอ่อนยอมง่าย ๆ เดี๋ยวคราวหน้ามันก็ทำอีก....โกรธซิเว้ยโกรธ โกรธ โกรธ
“จียงอา~ ยองเบซื้อข้าวหลามหนองมนมาฝากด้วยน้า....คิดว่าหวาน ๆ แบบนี้....จียงน่าจะชอบนะครับ”
นั่นไง....ความเลวของมันคิดออกแค่นี้ ยังต้องมาตัดทิ้งเพราะมันซื้อของฝากมาอีก >///<
อา...กี่วันแล้วนะที่ไม่ได้เจอ....
คิดถึงชะมัด...
คิดถึงจริง ๆ....
คิดถึงกลิ่นนี้....
คิดถึงสัมผัสอุ่น ๆ.... แบบนี้
“ต่อไปนี้จะไม่ไปไหนคนเดียวอีกแล้ว....จริง ๆ นะ....” คางที่มีหนวดเครานิด ๆ ถูเข้ากับไหล่บอบบางอย่างออดอ้อน
“ไม่ดีเหรอ....ได้อิสรเสรีตามต้องการแล้วไง....”
“ไม่เอาอ้ะ....ไม่ชอบอิสระ.......มันน่าเบื่อไปเสียทุกอย่างเมื่อไม่มีนาย….อยากถูกอ้อน อยากถูกงอน อยากถูกเอาแต่ใจ................ดีกันนะ”
“..........”
ยองเบไม่รอฟังคำตอบแต่แอบหอมแก้มสีระเรื่ออย่างบางเบา.....
ไล่ระเรื่อยไปถึงคาง.....ซอกคอหอมกรุ่น.....
มือก็จะเลื้อยไปไหน...จะช่ำชองไปไหนวะเนี้ยยย....
“อื้อออ”
เมื่อการกระทำของยองเบเริ่มจะเลยจากเรต PG ไปสู่เรต NC 30 ขึ้นทุกทีทุกที ....จียงจึงย่นคอหนีพร้อมกับผลักหน้ายองเบออก แต่วงแขนแข็งแรงก็รัดแน่นเข้าไม่ยอมปล่อย พร้อมกับซุกไซ้เก็บความหอมหวานไปเรื่อย ๆ ไม่ลดละ
“ยองเบ....ไม่เอา....ปล่อย~”
เยาวชนสองตัวยังนั่งมองตาแป๋วอยู่บนเตียงเลยนะเว้ย.....ไอ้บ้ายองเบ๊~ >///////<
Fin~
--------------------------------------------
Talk
งานยุ่ง งานเข้า ทำงานนอกสถานที่....แต่ยังมีเวลาแต่งฟิก...กาก ๆ ๆ ๆ
คิดถึงเด็ก ๆ ชะมัดเลยอ่า